Persian
İran
Persian (İran kedisi), uzun ve gür tüyleri, yuvarlak ve geniş kafası, iri ve yuvarlak gözleriyle tanınan bir kedi ırkıdır. Kısa bacaklı, tıknaz ve yuvarlak hatlı bir gövdesi vardır. Seçici yetiştirme, özellikle Kuzey Amerika'da çok basık yüzlü bir tip ortaya çıkarmıştır; burnu daha belirgin olan eski tip ise geleneksel (doll-face) Persian olarak anılır. Tüyleri uzun, yoğun ve yumuşaktır; hemen her renk ve desende görülür. Keçeleşmemesi için her gün taranmalı, göz çevresi düzenli temizlenmelidir. Sakin, uysal ve sevecen bir kedidir; sahibine bağlıdır ama kendi başına vakit geçirmeyi de sever. Sesi yumuşaktır ve az miyavlar. Basık yüzlülerde solunum ve gözyaşı sorunları, ırkta ise kalıtsal polikistik böbrek hastalığı görülebilir.
Tarihçe
İlk Persian atalarının 1620 dolaylarında Horasan'dan İtalya'ya, Suriye'den Fransa'ya getirilen uzun tüylü kediler olabileceği düşünülür. 19. yüzyılda Afganistan ve İran'dan Avrupa'ya ve Hindistan'a çok sayıda uzun tüylü kedi götürüldü; Persian adı bu kedilere pazarlama amacıyla verilmişti. Bir Persian, 1871'de Londra'daki Crystal Palace'ta düzenlenen ilk kedi sergisinde gösterildi; Harrison Weir 1889'da Ankara kedisinden ayıran ilk standardı yazdı. Persian ile Ankara kedileri bu dönemde sıkça çiftleştirildi. Genetik çalışmalar, bugünkü Persian'ın Batı Avrupa kedileriyle akraba olduğunu gösterir. Himalaya ve Exotic Shorthair bu ırktan geliştirilmiştir. Persian, uzun yıllar dünyanın en popüler kedi ırkları arasında yer almıştır.
