Afgan Tazısı
Afganistan
Afgan tazısı, uzun ve ipeksi tüyü, zarif duruşu ve gururlu ifadesiyle tanınan büyük boylu bir av tazısıdır. Uzun ve ince bir başı, uzun bir burnu, uzun tüylerle kaplı sarkık kulakları ve ucu halka biçiminde kıvrılan bir kuyruğu vardır. Yüzü ve sırtı kısa tüylü, gövdenin geri kalanı ise uzun ve ince tüylerle kaplıdır. Bağımsız, onurlu ve zaman zaman mesafeli bir karakteri vardır; ailesine bağlıdır ama eğitimi sabır ister. Görerek avlanan bir ırk olduğundan av içgüdüsü güçlüdür; güvenli alanlarda koşturulmalıdır. Tüyü keçeleşmeye eğilimlidir; düzenli banyo ve haftada birkaç kez tarama gerekir.
Tarihçe
Afgan tazısı, Afganistan'ın soğuk dağlık bölgelerinde yüzyıllar boyunca hız ve av için yetiştirilmiş, modern ırklardan daha eskiye uzanan bir tazıdır; en yakın akrabası Saluki'dir. Uzun tüyü bölgenin sert iklimine karşı koruma sağlamıştır. 19. yüzyılda İngiliz Hindistanı'ndan dönen subaylar bu tazıları İngiltere'ye getirdi; 1907'de Kaptan John Barff'ın getirdiği Zardin, 1912'de yazılan ilk ırk standardına örnek oldu. 1920'lerde Bell-Murray ailesinin ve Mary Amps'ın (Ghazni hattı) ithal ettiği köpekler ırkın Batı'daki temelini oluşturdu; bugün de kullanılan standart 1948'de yazıldı. Afgan tazısı AKC tarafından 1926'da tanınmıştır. FCI ise ırkı 10. grupta (tazılar) sınıflandırır.
